แอฟริกา

แอฟริกา แอฟริกาของฉัน
แอฟริกาของขุนศึกผู้ทรนงในทุ่งสะวานนาดึกดำบรรพ์
แอฟริกาที่ย่าของฉันเคยร้องเพลง
อยู่ที่ริมฝั่งของแม่น้ำสายที่ยาวออกไป
ฉันไม่เคยได้รู้จักท่าน
แต่โลหิตของท่าน ไหลอยู่ในเส้นโลหิตของฉัน
โลหิตสีดำอันงดงามของท่าน ซึ่งได้หล่อเลี้ยงท้องทุ่ง
โลหิตแห่งความเหน็ดเหนื่อยของท่าน
ความเหน็ดเหนื่อยจากงานของท่าน
งานที่ท่านต้องทำประดุจข้าทาส
ข้าทาสต่อลูกหลานของท่าน
แอฟริกา โปรดฟังฉันด้วย แอฟริกา
หลังซึ่งโค้งงอนี่หรือคือท่าน
หลังซึ่งแตกภายใต้น้ำหนักแห่งความเจียมเนื้อเจียมตัว
หลังซึ่งสั่นเทิ้มด้วยรอยแผลเป็นสีแดง
และกล่าวคำตอบรับแก่แส้ภายใต้พระอาทิตย์ตอนเที่ยงวัน
แต่เสียงซึ่งเคร่งขรึมเสียงหนึ่งกล่าวตอบรับ
บุตรผู้ใจร้อนว่า ต้นไม้ที่ยังอ่อนอยู่และแข็งแรง
ต้นไม้ที่นั่น
ความว้าเหว่ที่งดงาม ท่ามกลางดอกไม้ขาวและดอกไม้ซีด
คือ แอฟริกา แอฟริกาของเธอ
ซึ่งงอกขึ้นอีกครั้งอย่างอดทนและดื้อดึง
และผลของมันนั้นจะค่อยๆมีโอกาส
ได้ลิ้มรสอันขมขื่นของเสรีภาพ
เดวิด ไดออฟ (เซเนกาล)
วิทยากร เชียงกูล (แปล)
จากหนังสือ ฝันของเด็กชายชาวนา
รวมเรื่องสั้น บทละคร บทกวี หลังยุค “ฉันจึงมาหาความหมาย”
พิมพ์ครั้งแรก กรกฏาคม พ.ศ. 2522

Read Full Post »