เมื่อราตรีมืดสนิทและลึกซึ้ง
ฉันไม่ได้ร้องเพลงแห่งความรัก
ฉันไม่ได้ร้องเพลงแห่งความรัก
เพื่อดอกไม้ในหัวใจของฉัน
แม้ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา
ฉันจะร้องเพลงแล้ว เพลงเล่าสลับกันไป
ป่วยการ ที่จะเรียกฉันว่า คนไม่มีหัวใจ
ถ้าท่านรู้จักหัวใจฉันดีแล้ว
คนที่รักฉันต้องรัก มนุษยชาติด้วย
และเป็นความรักที่มากกว่า อารมณ์รุนแรงอันลึกลับ
เรากำลังอยู่ในศตวรรษแห่งสงคราม
ช่วงเวลาซึ่งฉันให้คุณค่ายิ่งกว่าชีวิต, ยิ่งกว่าทองคำ
ความรักคือ ความเย็นฉ่ำแห่งฤดูใบไม้ผลิ
สงครามคือ เถ้าถ่านจากภูเขาไฟซึ่งปลิวกระจายไปในท้องฟ้า
ฉันปัดเพลงรักของฉันไปทางหนึ่ง
จนกว่าอรุโณทัยจะสาดส่องแมกไม้
เมื่อมันกระทบใบหน้า และดวงตาของฉัน
เพลงเหล่านั้น จะไม่มีวันสิ้นสุดประดุจเดียวกับน้ำตา
คืนนี้
ขอให้เรามาร้องเพลงมาร์ชกัน
ชินชิ (สิงคโปร์)
วิทยากร เชียงกูล (แปล)
จากหนังสือ ฝันของเด็กชายชาวนา
รวมเรื่องสั้น บทละคร บทกวี หลังยุค “ฉันจึงมาหาความหมาย”
พิมพ์ครั้งแรก กรกฏาคม พ.ศ. 2522
