คำสาปแช่ง : บทกวี

ฟังนี่
พวกเวียดกงหกคนเดินผ่านหมู่บ้านของฉันเมื่อวาน
ด้วยเหตุนี้ หมู่บ้านของฉันจึงถูกระเบิดเสียเรียบราบ
ทุกคนเสียชีวิตหมด
เมื่อฉันกลับมาที่หมู่บ้านในวันนั้น
ไม่มีอะไรเหลือให้เห็น นอกจากหมอกฝุ่น และแม่น้ำ ซึ่งยังคงไหลอยู่
เจดีย์ไม่เหลือ แม้แต่ยอดหรือฐาน
มีแต่เสาบ้านเท่านั้นที่ยังเหลืออยู่ คงไม่ถูกไฟเผาผลาญจนหมดสิ้น
ณ ที่นี้ภายใต้ดวงดาวซึ่งสงบอยู่
ต่อหน้าคนทุกคนซึ่งยังมีชีวิตอยู่บนพื้นพิภพ
ขอให้ฉันได้เปล่งเสียงประฌามสงครามที่สกปรก
การฆาตกรรมระหว่างพี่ชายและน้องชายครั้งนี้ !
ฉันมีคำถามอยู่ข้อหนึ่ง
ใครกันเล่าที่ผลักดันให้เราต้องเข่นฆ่ากัน ?
ใครที่ฟังอยู่ โปรดเป็นพยานให้ฉันด้วย
ฉันยอมรับสงครามนี้ไม่ได้
ฉันไม่เคยยอมรับได้ และจะไม่มีวันยอมรับ
ฉันจะพูดประโยคนี้เป็นพันครั้ง ก่อนที่ฉันจะถูกฆ่าตาย
ฉันรู้สึกเหมือนดั่งนกซึ่งตายเพื่อพวกพ้องของมัน
เลือดไหลหยดจากจะงอยปากที่แตกหัก และร้องออกมาว่า
จงระวัง ! หันไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่แท้จริงของเธอ
ความทะเยอทะยาน ความรุนแรง ความเกลียดชัง และความโลภ
คนไม่อาจเป็นศัตรูของเราได้ แม้แต่คนที่ถูกเรียกว่า
“เวียดกง”
เพราะถ้าเราฆ่าคนจะมีพี่น้องที่ไหนเหลือ
เราจะมีชีวิตอยู่กับใคร
ติช นัท ฮัน
(กวี เวียดนามภาคใต้ เป็นทั้งนักวิชาการและนักบวชในพุทธศาสนา)
วิทยากร เชียงกูล แปล
รวบรวมไว้ในหนังสือ “ฝันของเด็กชายชาวนา – รวมเรื่องสั้น บทละคร บทกวี หลังยุค ฉันจึงมาหาความหมาย“
พิมพ์ครั้งแรก กรกฎาคม พ.ศ. 2522

Read Full Post »