วิทยากร เชียงกูล
วิธีการพื้นฐานที่จะป้องกันไม่ให้ประชาชนถูกสื่อโฆษณาชักจูงความคิด จิตใจเชิงประสบการณ์ของเขาให้คล้อยตามโดยง่าย คือ ให้การศึกษาประชาชน ให้รู้จักแยกแยะว่า การจูงใจแบบไหนไม่เหมาะสม เด็กๆ ควรได้รับการสอนให้รู้ว่า ความคิดจิตใจเชิงเหตุผล และความคิดจิตใจเชิงประสบการณ์ของเรา ทำงานอย่างไร และเราจะรู้จักใช้ความคิดทั้งสองแบบให้ช่วยส่งเสริมกันและกันตามหลักการของการคิดสร้างสรรค์ได้อย่างไร
เด็กๆ ควรได้รับการฝึกสอนและการฝึกฝนให้รู้จักแยกแยะออกระหว่างที่มุ่งจูงใจความคิดจิตใจเชิงประสบการณ์และสิ่งที่มุ่งจูงใจความคิดเชิงเหตุผล อุปกรณ์ที่ใช้ในการฝึกอาจจะประกอบไปด้วยตัวอย่างการโฆษณาสินค้า การโฆษณาหาเสียงทางการเมือง รวมทั้งเหตุการณ์ในชีวิตประจำวันจากประสบการณ์ของพวกเขาเอง การฝึกเช่นนี้ นอกจากจะทำให้พวกนักเรียนได้ประโยชน์อื่นๆแล้ว ยังเป็นการเตรียมตัวให้พวกเขาจบจากโรงเรียนไปโดยมีความพร้อมที่จะมีปฏิกิริยาต่อสิ่งจูงใจทางอารมณ์ที่พยายามหาประโยชน์จากพวกเขาได้อย่างวิพากษ์วิจารณ์มากกว่าที่จะยอมรับอะไรง่ายๆ
เรายังควรสอนให้เด็กๆ รู้จักแนวทางการจัดการกับปัญหาในชีวิตแบบที่มุ่งแก้ปัญหาและยอมรับตนเอง (Problem – solving, self accepting approach) มากกว่าแบบมุ่งประเมิน ( evaluation approach) ว่าใครเป็นคนดี ใครเป็นคนเลว พวกเขาควรได้รับการสอนให้รู้ว่า การตีความหรืออธิบายเหตุการณ์ต่างๆนั้น มีได้หลายวิธี ไม่ใช่วิธีเดียวเท่านั้น และพวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องคิดว่าปฏิกิริยาโดยอัตโนมัติครั้งแรกที่ยังไม่ได้ตรวจสอบของเขานั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว
เราควรสอนให้นักเรียนรู้ว่า การคิดแบบแบ่งเป็น 2 ขั้วสุดโต่ง (categorical thinking) มีข้อจำกัดอย่างไร และมันอาจจะนำไปสู่การมีอคติลำเอียงต่อเรื่องหนึ่งเรื่องใดได้อย่างไร พวกเขาควรได้รับการสอนให้รู้จักตั้งคำถาม ความถูกต้องชอบธรรมต่อการตัดสินใจทางอารมณ์ที่ยังไม่ได้ตรวจสอบของเขา และตระหนักว่า การที่เขามีอารมณ์ความรู้สึกต่อเรื่องใดเรื่องหนึ่งอย่างรุนแรงนั้น ไม่ได้แปลว่าเรื่องนั้นจะต้องถูกต้องหรือเป็นจริง พวกเขาควรได้รับการสอนในเรื่องเทคนิคการแสวงหาปัญญาเชิงญาณสังหรณ์ (Intuitive wisdom) จากความคิดจิตใจเชิงประสบการณ์ และเทคนิคในการใช้ความคิดเฟ้อฝันอย่างสร้างสรรค์
อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม [...]
