วิทยากร เชียงกูล
ชุมชนและประเทศจะมั่นคง ต่อเมื่อประชาชนมีอาหารพอกิน โดยเฉพาะถ้าประเทศผลิตอาหารได้พอเลี้ยงตนเอง โดยไม่ต้องพึ่งพาการสั่งเข้าประเทศอื่น ประชาชนควรจะมีอาหารที่ปลอดภัย ในโลกยุคการทำให้การผลิตทางการเกษตรเป็นแบบอุตสาหกรรม หรือการผลิตขนานใหญ่เพื่อการค้า ทำให้การผลิตสินค้าเกษตรและอาหาร มีสารเคมีปนเปื้อนเพิ่มขึ้น
การที่บริษัทข้ามชาติเพียงไม่กี่บริษัท เป็นผู้ควบคุมการผลิตจำหน่ายอาหารและเมล็ดพันธุ์ และมีอำนาจในการกำหนดกฏเกณฑ์ทางการค้าระหว่างประเทศ ทำให้เกษตรกรรายย่อยที่ผลิตแบบดั้งเดิมล้มละลาย เหลือแต่ฟาร์มขนาดใหญ่ ที่ปลูกพืชเดี่ยวโดยใช้เครื่องจักร ปุ๋ยเคมี ยาฆ่าศัตรูพืช และเทคโนโลยีชีวภาพ ซึ่งทำลายทั้งสภาพแวดล้อมและวิถีสังคมแบบดั้งเดิม ประชาชนหลายร้อยล้านคนทั่วโลกไม่มีความมั่นคงและความปลอดภัยทางด้านอาหารเหมือนในยุคก่อน ที่พวกเขาทำการเกษตรแบบพึ่งตนเอง รวมทั้งหาของกินจากป่าและธรรมชาติได้
สังคมที่ยั่งยืนจะต้องเน้นการผลิตอาหารโดยชุมชนเพื่อชุมชน โดยเน้นการพึ่งตนเองในด้านการผลิต และการดูแลให้อาหารที่พวกตนผลิตและบริโภค มีความปลอดภัย เช่น ลดหรือเลิกการใช้สารเคมี และมีการกระจายอาหารถึงประชาชนอย่างทั่วถึงเป็นธรรม สังคมที่ยั่งยืน ไม่ควรพึ่งพาการสั่งเข้าปัจจัยการผลิตราคาสูงจากดินแดนห่างไกล และไม่ควรสั่งเข้าอาหารจากดินแดนที่ห่างไกล ซึ่งทำให้โลกต้องใช้พลังงานมากขึ้น เสียค่าใช้จ่ายสูง และเป็นการเพิ่มมลภาวะทำให้โลกร้อนขึ้นด้วย
ที่มา
วิทยากร เชียงกูล
อนาคตเศรษฐกิจโลกและทางออกของไทย. – กรุงเทพ ฯ : บ้านพระอาทิตย์, 2550.
176 หน้า.
ISBN 978-974-13-0621-3
+++
Thank for content kubb….