วิทยากร เชียงกูล
การตัดสินใจและกิจกรรมทางเศรษฐกิจ การเมือง วัฒนธรรมใดที่ทำในท้องถิ่น เช่น ระบบเก็บภาษีและจัดสรรการใช้ทรัพยากรของคนในชุมชน เรื่องการศึกษา ศาสนา สาธารณสุข สวัสดิการสังคม ฯลฯ ต้องทำที่ระดับท้องถิ่น โดยการมีส่วนร่วมของประชาชนโดยตรงเสมอ ส่วนกิจกรรมบางอย่างที่จำเป็นต้องร่วมมือกันทำ ในระดับภูมิภาค ระดับประเทศหรือระดับโลก (เช่น การแก้ปัญหาโลกร้อน ปัญหาโรคระบาด) ถือเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องทำไป เพื่อเป็นการสนับสนุนชุมชนท้องถิ่น ไม่ใช่แค่เพื่อประโยชน์ของบริษัทข้ามชาติ หรือนักการเมือง
หลักการนี้เน้นสิทธิในการตัดสินใจด้วยตัวเองของประชาชน ชุมชนและประเทศ ตราบเท่าที่ไม่ไปละเมิดสิทธิทำนองเดียวกับของผู้อื่น
สิทธิของชุมชนท้องถิ่น จะได้รับการดูแลอย่างเหมาะสมโดย
1. การเป็นเจ้าของ ผู้ควบคุมทรัพยากรและสินทรัพย์ ที่ใช้ในการผลิตทางเศรษฐกิจ โดยชุมชนและโยประเทศ ไม่ใช่โดยบริษัทข้ามชาติ
2. ระบบการออกกฎหมายในระดับท้องถิ่น ที่ซึ่งรัฐบาลกลางระดับชาติ มีหน้าที่สนับสนุนรัฐบาลท้องถิ่น ให้บรรลุเป้าหมายการพัฒนา ที่ชุมชนท้องถิ่นเป็นผู้กำหนดเอง
3. การพึ่งตนเองได้ในระดับท้องถิ่นและระดับชาติ ในการใช้ทรัพยากร แรงงานของท้องถิ่นและของชาติ เพื่อตอบสนองความต้องการที่จำเป็นของประชาชน (เช่น เรื่องอาหาร ที่อยู่อาศัย ยา ฯลฯ) เพื่อลดการพึ่งพิงคนภายนอก ประชาชนในท้องถิ่นควบคุมการผลิตได้ด้วยตนเอง ลดการถูกเอารัดเอาเปรียบ ลดปัญหาการแข่งขันแบบคนชนะได้ทุกอย่าง ซึ่งเป็นหลักสำคัญของระบบทุนนิยมโลก แต่ชุมชนท้องถิ่นและประชาชนในประเทศ ก็ยังคงสร้างความสัมพันธ์แบบร่วมมือ และแข่งขันอย่างสันติวิธีกับคนนอกถิ่น และประชาชาติอื่น ที่เป็นประโยชน์ร่วมกัน ไม่ว่าจะในด้านการค้า การแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม การแบ่งปันในเรื่องข้อมูลข่าวสารและเทคโนโลยี
4. การเน้นการผลิตและการบริโภคในระดับท้องถิ่น ยังมุ่งลดการค้าระหว่างประเทศระยะไกล ที่ไม่จำเป็นหรือจำเป็นน้อย ช่วยประหยัดการใช้พลังงาน ประหยัดการเดินทางทำงานไกลภูมิลำเนา ลดค่าใช้จ่ายการขนส่ง การจัดจำหน่าย ลดการทำงายสภาพแวดล้อม รวมทั้งทำให้ผู้บริโภค ได้บริโภคอาหารที่สดและปลอดภัยกว่าด้วย
ที่มา
วิทยากร เชียงกูล
อนาคตเศรษฐกิจโลกและทางออกของไทย. – กรุงเทพ ฯ : บ้านพระอาทิตย์, 2550.
176 หน้า.
ISBN 978-974-13-0621-3
