ความสุขเป็นกระบวนการมากกว่า จุดหมายปลายทาง
Robert Biswas-Diener The Psychology of Subjective Well-Being Daedalus Spring 2004
แม้การมีความสุขจะให้ประโยชน์ต่อชีวิตเราในด้านต่างๆมาก แต่ไม่ได้หมายความว่า เราควรจะถือการแสวงหาความสุขในชีวิตเป็นเป้าหมายสูงสุดเพียงอย่างเดียว หรือจะต้องหาทางทำให้ตัวเองมีความสุขตลอดเวลา เราควรถือว่าการแสวงหาความสุขเป็นเป้าหมายอย่างหนึ่งในชีวิตร่วมกับเป้าหมายอื่นๆ บางครั้งเราต้องยอมเสียสละความพอใจในระยะสั้น เพื่อให้บรรลุเป้าหมายอื่น ตัวอย่าง เช่น นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา มักจะต้องเผชิญกับปัญหาความคับข้องใจและความกังวลกว่าจะเรียนสำเร็จ แต่พวกเขายอมอดทนต่อสิ่งเหล่านี้อย่างมีจิตสำนึก เพราะเขาตระหนักว่า การเรียนสำเร็จเป็นเป้าหมายที่คุ้มค่า
จริงๆแล้ว การที่ใครจะมีความสุขตลอดเวลานั้น เป็นเรื่องที่ไม่ได้น่าพึงปรารถนา หรือแม้แต่เป็นไปไม่ได้ เพราะเป็นเรื่องปรกติที่ในชีวิตหนึ่งๆของคนเราต้องเจอเหตุการณ์ทั้งพอใจและไม่พอใจ และความรู้สึกที่รุนแรงในตอนแรกจะค่อยลดลงเมื่อเวลาผ่านไป การมีอารมณ์ที่ไม่น่าพึงพอใจในบางครั้ง เช่น ความรู้สึกผิด ความเศร้า เป็นประโยชน์ต่อชีวิตเราในแง่ที่ว่ามันช่วยควบคุมพฤติกรรมของเรา และให้ข้อมูลในชีวิตที่จำเป็นแก่เรา อารมณ์ในทางลบบางครั้ง ช่วยให้เราปรับตัวและจัดการแก้ปัญหาชีวิตได้อย่างมประสิทธิภาพ คนที่มีแนวโน้มมีความสุขมากกว่าคนอื่น คือคนที่รู้จักจัดการกับเหตุการณ์ที่ไม่น่าพอใจได้อย่างดี ดังนั้น ความสุขจึงเป็นกระบวนการ (ในการรู้จักใช้ชีวิต) มากกว่าจุดหมายปลายทาง (Happiness is Much More a Process Than a Destination)
วิทยากร เชียงกูล
จิตวิทยาในการสร้างความสุข. – - กรุงเทพฯ : สายธาร, 2548.
ISBN : 974-9602-62-1
- Posted in: วิทยากร เชียงกูล
- ใส่ป้ายกำกับ:ความสุข, จิตวิทยา, บทความ, วิทยากร เชียงกูล
ความเห็นล่าสุด