RSS

คำลาในยามที่จะจากกัน

10 ก.พ.

แม่ของฉัน
(โอ  แม่ผิวดำทั้งหลายผู้ที่ลูกของท่านต้องจากไป)
แม่ได้สอนให้ฉันคอยและหวัง
เหมือนกับที่แม่ได้ทำมาตลอดช่วงเวลาอันร้ายอาจนั้น

แต่สำหรับฉัน
ชีวิตได้ฆ่าความหวังอันเร้นลับในตัวฉันเสียแล้ว
ฉันไม่ได้ตั้งใจคอยอีกต่อไป
แต่ผู้ที่จำต้องคอยคือตัวฉัน
ความหวังคือพวกเราเอง
คือลูกหลานของแม่
ผู้ดั้นด้นไปสู่ศรัทธาซึ่งหล่อเลี้ยงชีวิต
เราเด็กผู้เปลือยเปล่าแห่งหมู่ไม้แซนซาลัส
เด็กเร่ร่อนผู้ไม่มีโรงเรียนจะเรียน
ผู้ได้แต่เล่นลูกบอลซึ่งทำด้วยผ้าขี้ริ้วกันอยู่ในที่ราบ
ยามเที่ยงวัน

มันคือเรา
ผู้ถูกจ้างให้เอาชีวิตมาเผาอยู่ในไร่กาแฟ
คนดำผู้โง่เขลา
ผู้ซึ่งจะต้องเคารพต่อคนผิวขาว
และหวาดกลัวคนรวย
เราคือลูกหลานของท่าน
ในท้องถิ่นที่ไฟฟ้าไม่เคยไปถึง
คนตายเพราะความเมา
เขายอมแพ้ต่อเสียงกลองทอมทอมในพิธีศพ
ลูกหลานของท่าน
ผู้หิวโหย
ผู้กระหาย
ผู้ละอายที่จะเรียกท่านว่า แม่
ผู้หวาดกลัวต่อการข้ามถนน
ผู้หวาดกลัวคน
มันคือเรา
ที่ความหวังแห่งชีวิตจะฟื้นคืนขึ้นมาอีก

อากอส ตินโฮ เนโต้ (แองโกลา) ประพันธ์
วิทยากร เชียงกูล แปล

จาก “ฝันของเด็กชายชาวนา”
รวมเรื่องสั้น บทละคร บทกวี หลังยุค ฉันจึงมาหาความหมาย
พิมพ์ครั้งแรก กรกฏาคม พ.ศ.2522

 

ป้ายกำกับ: ,

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: