RSS

บางตอนจาก “จดหมายถึงมิเกวลยา”

17 ก.พ.

ฉันคิดถึงคุณ และเวเนซุเอลาที่ชื่นชมของคุณด้วย
หลายปีมาแล้ว ฉันได้พบรักศึกษาผู้หนึ่ง
ซึ่งมีรอยแผลเป็นที่หน้าแข็ง

รอยที่เกิดจากโซ่ตรวน ตามคำบงการของนายพล
เขาเล่าให้ฉันฟังถึงกลุ่มคนมีโซ่ล่ามซึ่งถูกใช้ให้ทำถนน
และคุกซึ่งคนที่เข้าไปมักจะไม่ได้กลับออกมาอีก
เพราะนี่คือวิธีทางที่อเมริกาของเราได้เป็นมา
อเมริกาที่ประกอบไปด้วยแม่น้ำที่เชี่ยวกราก
และฝูงผีเสื้อ
แต่ตลอดความยาวของกาลเวลาอันมืดมิดและแม่นยำ
สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่เสมอ คือ หน้าแข้งซึ่งมีเลือดไหลซิบๆ
บางครั้งก็อยู่เคียงข้างกับบ่อน้ำมัน
ขณะนี้มันก็กำลังเกิดขึ้นที่บ่อไนเตรท ปิซากัว
ซึ่งมีผู้นำเน่าๆคนหนึ่ง ได้ฝังประชาชนที่ดีที่สุด
ในประเทศฉันเสีย
เพื่อที่จะได้หากินจากกระดูกของพวกเขา
นั่นคือ เหตุผลที่คุณเขียนบทกวี
เพื่อที่วันหนึ่ง อเมริกาซึ่งน่าอัปยศ และบาดเจ็บแห่งนี้
จะได้ปล่อยให้ผีเสื้อโลดเต้นและเก็บเกี่ยวมรกตของตัวเองได้
โดยไม่ต้องมีการเฆี่ยนตีอันน่ากลัว
และเลือดแห้งกรังอยู่บนมือของ เพชฌฆาตและนักธุรกิจ

พาโบล เนรูด้า (ชิลี) ประพันธ์
วิทยากร เชียงกูล แปล

จาก “ฝันของเด็กชายชาวนา”
รวมเรื่องสั้น บทละคร บทกวี หลังยุค ฉันจึงมาหาความหมาย
พิมพ์ครั้งแรก กรกฏาคม พ.ศ.2522

Advertisements
 

ป้ายกำกับ: ,

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: